Pierre en Patricia van Rosmalen werken sinds begin dit jaar als beheerdersechtpaar van Bezinningscentrum Emmaus in het Brabantse Helvoirt, een conferentiecentrum voor christelijke groepen.
Jarenlang runden ze een woninginrichtingszaak in Tilburg. Tot ze met diep verdriet te maken kregen: in 2014 verloren zij hun enige kind. Patricia zegt: “Gelijk na het sterven van Coen heeft God ons in de nek gegrepen. Zo van: ‘Ik ga jullie hier doorheen helpen’.”
Zeven jaar geleden was Patricia op een Woestijndag bij Emmaus. Ze hoorde dat de toenmalige beheerders het stokje juist hadden overgegeven. Ze dacht: “Dat is jammer, dat hadden wij ook wel gewild.” Enkele maanden geleden hielp Patricia zelf bij een Woestijndag. Aan het einde van de dag zei iemand tegen haar: “Het lijkt of jij hier al jaren rondloopt.”
Ze zochten nieuwe beheerders
Pierre vertelt: ‘Een paar dagen na deze Woestijndag waren wij met een groepje van onze kerk bij een klooster in Thorn. Plots ging de telefoon bij Patricia. Toen ze opnam kreeg ze op haar gezicht een lach die ik al een hele tijd niet meer bij haar had gezien.’ Een bestuurslid van Emmaus belde: ze zochten nieuwe beheerders voor het huis.
Toch waren Pierre en Patricia niet direct enthousiast. Ze wilden geen hotel runnen. Patricia vertelt waarom: “We hebben bijna dertig jaar een grote winkel in het centrum van Tilburg gehad. Nadat Coen was gestorven, konden en wilden we dat niet meer. We zijn verhuisd naar een klein dorpje. Met ons bedrijf in afgeslankte vorm hielden we tijd over voor de hond en vrijwilligerswerk in de kerk.”
Mensen een mooie tijd geven
Pierre dacht tijdens een rondleiding door Emmaus opeens aan zijn zoon. “Coen werkte zijn laatste zes jaar als snowboardleraar in Oostenrijk. Zijn droom was jonge mensen, die niet veel te besteden hebben, een mooie tijd te geven in de natuur en met elkaar. Tijdens de rondleiding snapte ik dat opeens. Enkele dagen later kreeg ik een blij gevoel dat ik na het verlies van Coen nooit meer heb gehad. Het werd steeds groter: de vrucht van de Heilige Geest.”
Uiteindelijk besluiten ze samen de stap te nemen en in februari 2024 startten zij als beheerders van Emmaus.
De kerk gaf troost
Pierre en Patricia dragen hun geloof gemakkelijk uit. “Dat komt door het verlies van Coen,” zegt Patricia. “We hebben altijd in Jezus geloofd, maar we praktiseerden het niet. Toen Coen gestorven was, was ik de eerste dag heel boos op God. De tweede dag zei ik: ‘Ik wil het afmaken. Coen is gedoopt, heeft zijn eerste communie en vormsel gedaan. Ik wil ook bij zijn afscheid iets met de kerk.’ Het kruisje op zijn kist is in de kerk komen hangen.” De kerk gaf meer troost dan wie dan ook.
Alpha
Pierre vult aan: “Ik vond het er fijn met de mensen, maar van de viering snapte ik niet veel. We zijn toen de Alpha gaan volgen. Alles was zo mooi, liefdevol en waardevol. Je kon er je verhaal kwijt en leerde wat het katholieke geloof eigenlijk inhoudt.” Patricia: “Ik voel echt dat God ons in onze nek heeft gegrepen. Zo van: ‘Komen jullie maar eens hier. Ik ga jullie hier doorheen helpen’.”
Nu ze bij Emmaus werken, is het geloof continu om hen heen. Pierre zegt: “Er komen veel verschillende soorten christenen in het huis. Dat verrijkt je geloof.” In hun geloof worden ze gevoed door anderen. Ze leren het huis en de mensen steeds beter kennen. “In het begin kwam er heel veel op ons af. We werden wel in het diepe gegooid,” zegt Pierre. “We waren echt aan het zoeken wat onze taak is.”
Dan laat ik het los
Zij weten dat God hen geroepen heeft om op Emmaus te werken. Patricia grijpt daar nog wel eens naar terug. “Als er iets voorbij komt en ik denk ‘wat moet ik daar mee?’, dan weet ik dat God ons hiermee gaat helpen. Dan vraag ik God: ‘Het is uw huis, het zijn uw mensen, help mij zo te handelen zoals U dat wilt.’ Zo geef ik het aan Jezus. Dan laat ik het los, anders kan Hij er niks mee.” Het bureau van Patricia ligt vol met briefjes met actiepunten erop. “Soms is het veel. Maar ook regelmatig pak ik een briefje op en dan blijkt het al opgelost.”
Nooit een saaie dag
Natuurlijk betekent dit niet dat zij achterover kunnen leunen. Als ze uitrekenen hoeveel uur ze werken, komen ze op zeker zestig per week uit. “Maar het voelt niet als werk, ” zegt Patricia. “Het is een levensstijl. Je leeft op een bepaalde manier. Je deelt ook in wat het huis te bieden heeft. Je loopt mee in het ritme van het huis. Een soort kloosterleven.” Pierre kijkt nooit meer op zijn horloge. “Er is nooit een saaie dag.” Als alle gasten aan het eind van de dag weer naar huis gaan, denk Patricia wel eens: “Wie zijn wij dat wij hier mogen blijven?” Ze voelen zich bevoorrecht.
“Zonder ons grote verlies zouden wij niet op Emmaus zijn. We zijn erg veranderd. Ons leven is verrijkt. In ons eerdere leven hadden we een zeilboot, werkten heel hard en veel te veel. We maakten grote, verre reizen, samen met Coen. Dat leven past niet meer. We willen ons leven meer inhoud geven. Nu mogen we een stukje hemel op aarde creëren hier op Emmaus. Door God en elkaar te ontmoeten. Samen met alle lieve mensen die er werken en alle mensen die we als gast mogen ontvangen.”
We willen ons leven meer inhoud geven
Interesse in wie je bent
Pierre zegt: “We willen ons leven meer inhoud geven. Dit werk kan je niet alleen. We hebben veel mooie, nieuwe mensen leren kennen. Je voelt hier zo veel liefde in het huis, medeleven, mededogen, interesse in wie je bent. We mogen met veel liefde het huis een beetje mooier maken.” Patricia vult aan: “Het huis komt nooit af. Wij mogen nu een schakeltje zijn om voor het huis van God te zorgen. God heeft ons de talenten gegeven die er op dit moment nodig zijn.”
Geschreven door Els van Weijen,
aangevuld door Lidy Kralt
Uit Bouwen aan de Nieuwe Aarde 2024-4