29 september 1925 - 26 oktober 2024
Pater Amantius Pijnenburg ofm.cap. was 38 jaar missionaris in Indonesië, vanaf 1957. Daar werkte hij op het eiland Kalimantan (Borneo), in het bisdom Pontianak. Op de website van de kapucijnen staat: “In 1977 leerde hij de charismatische vernieuwing kennen ‘die me geestelijk schatrijk maakte’. Van toen af gaf hij ook veel retraites.”
In 1977 werd hij bij een bezoek aan Jakarta onverwacht volledig door de Heer overrompeld. Hij wilde zijn overstelpend geluk overbrengen naar de parochies in West-Kalimantan.
Grote openheid voor de Geest
In 1981 schreef hij in Bouwen aan de Nieuwe Aarde over die retraites: “Mijn hart is dezer dagen vol vreugde en wel echte vreugde in de Heer, omdat Hij op jullie gebed de twee retraites voor onze kapucijnen goed heeft laten verlopen. Er was duidelijk een grote openheid voor de Geest en bijna iedereen heeft de Heer gevraagd om Zich uit te storten over hem. Voor de meesten was het een eerste kennismaking met de Vernieuwing. Toch was men bereid om te ondergaan wat de Heer beloofd heeft aan ieder die zijn hart open zet.
De helft van alle priesters
Dit was een gebeurtenis die mij als hun overste heel erg verblijdde, want het betekent in feite dat er nu zesentwintig priesters in het bisdom zijn die van heel nabij de Heer ontmoet hebben. Dat is de helft van het aantal priesters dat in ons aartsbisdom werkt. Zij zullen de instrumenten zijn voor zijn genaden naar de honderdduizend katholieken en de vele catechumenen.
Zonden beleden en vergeving ontvangen
Tezelfdertijd was ik aan een retraite bezig met een groep zusters en ik heb zelf weer eens ondervonden hoe de Heer aanwezig is geweest. We hebben over elkaar gebeden en de Heer gevraagd om trouw te kunnen zijn. De tweede dag liep uit op een eucharistieviering waar, in plaats van de schuldbelijdenis, ieder die dat wilde neerknielde voor het kruis van Christus dat voor het altaar lag en in alle ootmoed zijn zonden beleed en Hem daarna uitkoos tot Heer van zijn/haar leven. Het waren werkelijk openbare biechten en na elkaar te hebben vergeven mocht ik gerust een algemene absolutie geven. Het was een fijne viering. Daarna hebben we de Heilige Geest over elkaar afgesmeekt en om de charisma's gevraagd die ieder in leven en werk nodig had.”
Doorgaan of stoppen
Sinds augustus 1995 was pater Amantius terug in Nederland. Daar werd hij lid van het team dat de Emmausdagen-retraites verzorgt. Tot hij in 2005 schreef: “Mijn gevoel zei ‘Ga maar door’, mijn verstand keek naar mijn lijf: mijn oren en ogen, naar de lange periodes van niet fit zijn. Mijn verstand zei ‘stop maar!’”
Artikelen en boekjes
Eucharistieviering Nationale Open Dag 1997, pater Amantius biedt God de voorbedebriefjes aan.
Vanuit Indonesië had hij al zeven artikelen voor Bouwen aan de Nieuwe Aarde verzorgd. Terug in Nederland was hij nog tot zijn 70e lid van de redactie. In totaal schreef hij zeker 46 artikelen in ons tijdschrift. Nog bekender is hij wellicht door de drie boekjes die we als voorbereiding op het nieuwe millennium hebben samengesteld: Jezus ontmoeten, Door de Geest geleid en God onze Vader. Amantius schreef voor deze boekjes steeds de eerste opzet, die dan werd voorgelegd aan lezers uit heel verschillende kringen. De reacties verwerkten we in een definitieve tekst. Het zijn pareltjes van bezinningsboekjes geworden, die nog altijd verkocht en gebruikt worden.
In ‘s-Hertogenbosch
In Nederland was hij lid van de kapucijnengemeenschap in ‘s-Hertogenbosch, die zowel hem als pater Amand Kersten ofm.cap. alle ruimte gaven om als missiewerk zich in te zetten voor de charismatische vernieuwing (pater Amand Kersten schreef het vormingsboek Adem van Leven). Zo verzorgden zij lange tijd een hele dag in de maand een zogenaamd gebedseiland, een dag van gebed, stilte en het vieren van de Eucharistie. Het klooster in ‘s-Hertogenbosch was vaak een plaats voor vergaderingen, gebedsbijeenkomsten en vieringen van mensen die bij de Vernieuwing betrokken zijn.
Voor velen was pater Amantius ook een geliefde biechtvader.
‘Op kushoogte’
In de jaren die volgden zag hij als
belangrijkste roeping om voor vrede in Jeruzalem te bidden. Zijn gezondheid ging achteruit. Vooral zijn ogen werden minder. De laatste jaren was hij vrijwel blind. Toen het klooster in ‘s-Hertogenbosch ging sluiten, verhuisde hij naar Tilburg en vorig jaar naar Breda. Karel en Tiny Pouwels van de Emmausdagen bleven hem jaarlijks bezoeken. Bij een hele sterke ervaring van Gods aanwezigheid was hij ertoe overgegaan het kruis op zijn kamer lager te hangen. De afbeelding van Jezus op het kruis vereren met een kus op zijn voeten, gebeurt veelal in de viering van Goede Vrijdag. Maar Amantius wilde het veel vaker doen en hing het kruis ‘op kushoogte’ in zijn kamer.
Eindelijk thuis
Zelf kreeg ik van hem zijn exemplaar van het boek Eindelijk Thuis, zodat ik er een artikel over kon schrijven.
Eén ding heeft Amantius minder goed aangevoeld. Hij had een innerlijke overtuiging gekregen dat de Heer hem rond zijn 75e levensjaar zou komen halen. Daardoor stopte hij met bepaalde taken eerder dan achteraf nodig was geweest. Maar hij zag ook nog een nieuwe taak. In 2003 voelde hij zich als deelnemer aan Emmausdagen sterk aangesproken door Jesaja 62,6-7. Toen heeft hij duidelijk als nieuwe roeping ervaren om te bidden voor Jeruzalem. “Hij was ernstig beperkt door zijn blindheid en bracht veel tijd door in gebed,” schrijven zijn medebroeders bij zijn overlijden.
Amantius is nu eindelijk thuis, na een lang en vruchtbaar leven.
Kees Slijkerman
Uit Bouwen aan de Nieuwe Aarde 2024-4
De titels van Amantius' artikelen in Nieuwe Aarde zijn te vinden via 0022 op www.stucom.nl.
Meer: www.kapucijnen.com/nieuws/amantius-pjnenburg-ofmcap/
ONZE ZIENER
In de uitvaartdienst zei de predikant: “De charismatische vernieuwing heeft hem rijk gemaakt. Hij was blind, maar zag meer dan wij allemaal samen. Hij zag met zijn hart.
Gesterkt door de charismatische vernieuwing, de Geest die alles nieuw maakt, heeft hij alles kunnen aanvaarden en bleef hij een gelukkig mens. Wij zullen onze ziener missen. Wij hebben allemaal veel van hem geleerd.
Hij bleef gelijkmatig en hartelijk, ook toen zijn lichaam steeds meer problemen kreeg. Niet zien, slecht horen, slecht lopen… Hij zag alles door Gods bril en zei: ‘Hij gaf mij een levend hart en nieuwe ogen. Ik ben heel gezond, maar mijn oogkwaal wordt erger. Ik voel me de rijkste mens op aarde.”
Tiny Pouwels